سیستم های اطفاء حریق

آیروسل چیست؟

آیروسل به خودی خود یک نوع گاز است. زمانی که صحبت از اطفاء حریق می شود “سیستم مهار کننده آتش آیروسل” به اختصار آیروسل خوانده می شود. این سیستم شامل گاز آیروسل، پودر و ذرات جامد است. زمانی که سنسور های اطفاء حریق تشخیص دود و حرارت ناشی از آتش سوزی می دهند کپسول های آیروسل به صورت خودکار فعال شده و با پخش کردن ذرات جامد کوچکتر از ۱۰ میکرون در محیط باعث ایجاد ماندگاری روی حریق می شوند و با آزاد سازی رادیکال های K  و واکنش با زنجیره حریق باعث خاموش شدن حریق میشوند.

آیروسل میتواند علاوه بر فعال شدن با حرارت  به صورت الکتریکی و دستی نیز فعال شود و عمل اطفاء را انجام دهد.

این سیستم توانایی خاموش کردن آتش در محیط های با ابعاد مختلف را دارد.

در چه مکان هایی از آیروسل استفاده نماییم؟

این سیستم اطفاء حریق را می توان در همه اماکن استفاده کرد. اما با توجه به خواصیت خورندگی عنصر پتاسیم توصیه بر این است که در محل هایی که برد های الکترونیکی وجود دارد استفاده نشود.

چه نکاتی را باید در استفاده از سیستم اطفاء حریق آیروسل در نظر بگیریم؟

توجه به نکات زیر میتواند دانش ارزشمندی را در در اختیار مشتری و هم پیمانکار مجری این سیستم قرار دهد :

  • ریسک استفاده ازسیستم آیروسل را بپذیرید

با توجه به اینکه ریسک آسیب در هنگام تخلیه آیروسل در یک اتاق که تجهیزات حساس دارد قابل پیش بینی و محاسبه نیست، ترجیحا استفاده از سیستم های اطفای حریق تمیز مثل FM200 یا سیستم های Inert Gas را در دستور کار خود قرار دهید. از کارفرمای خود بخواهید پروژه خود را از لحاظ زمانی مدیریت کند و به شما فرصت کافی دهد تا یک سیستم گاز تمیز برای پروژه تامین کنید.

  • توجه به سایز سیلندر

در هنگام طراحی می بایست در انتخاب سایز سیلندر دقت نمایید. به طور مثال اگر به ۱۰ کیلو آیروسل نیاز دارید و ارتفاع اتاق شما ۳ متر است، به جای اینکه از ۲ عدد سیلندر ۵ کیلویی استفاده می کنید، از ۵ عدد سیلندر ۲ کیلویی استفاده کنید!

سایز سیلندرهایی که استفاده می کنید باید به نحوی باشد که گاز بعد از تخلیه بتواند فاصله مناسب را قبل از برخورد با مانع یا زمین طی کند و قبل از برخورد به اندازه کافی سرد شده باشد که کاملا به فاز غبار معلق تبدیل شود، در این صورت اگر در حدود ۱۰ دقیقه بعد از تخلیه توسط یک فن قوی، کل غبار آیروسل تخلیه شود، احتمال آسیب به تجهیزات حساس کاهش پیدا می کند.

  • توجه به فاصله سیلندر با تجهیزات

با توجه به اینکه گاز خارج شده از سیلندر آیروسل هنگام تخلیه دارای حرارت مابین 300الی 400 سانتی گراد می باشد. حداقل فاصله تا تجهیزات را بر اساس دستوالعمل تولید کننده رعایت کنید. هرچقدر سایز سیلندر بزرگ تر باشد، گاز خارج شده داغ تر خواهد بود. در سیلندرهای ۵ کیلویی بعضی از برندها، میزان حرارت در فاصله ۱ متری حتی به ۲۰۰ درجه سانتیگراد می رسد!

ترتیبی اتخاذ کنید که قبل از تخلیه تمامی تجهیزات اتاق سرور خاموش شوند تا گرد و غبار ایجاد شده خسارت کمتری به تجهیزات وارد کنند.

  • زمان در نظر داشته باشید

توسط یک فن قوی که بصورت اتوماتیک ازپانل اطفای حریق فرمان میگیرد، ۱۰ دقیقه پس از تخلیه آیروسل، کل غبار را تخلیه کنید. بر اساس استاندارد و توصیه تولید کنندگان، گاز آیروسل می بایست حداقل ۱۰ دقیقه در داخل محیط باشد تا از خاموش شدن آتش اطمینان حاصل شود؛ ولی پس از طی زمان ۱۰ دقیقه بهتر است کل گرد و غبار آن به همراه دود و ذرات ناشی از حریق تخلیه شود.

  • مهلت محدود تمیز کاری بعد از اتمام اطفاء حریق

به محض اینکه تلفن کننده، تخلیه آیروسل را به شما اطلاع می دهد، خود را به اتاق سرور رسانده و پس از تهویه کامل، عملیات تمیزکاری بردها و تجهیزات الکترونیکی را با آب و الکل شروع کنید. شما فقط ۲۴ ساعت جهت انجام تمیز کاری فرصت دارید! در صورتی لایه نازکی از گرد و غبار آیروسل بر روی تجهیزات الکترونیکی بماند، این تجهیزات در بلندمدت صدمه خواهند دید.

  • استاندارد را فراموش نکنید

از کپسول های آیروسل دارای استاندارد معتبر بین المللی همچون UL استفاده کنید. موسسات استاندارد قبل از درج نشان استاندارد موارد زیادی را همچون قدرت خاموش کنندگی در شرایط مختلف، میزان حرارت مجاز گاز، قدرت پرتاب، طول عمر آیروسل در شرایط مختلف، حداقل فاصله مجاز سیلندر تا تجهیزات و … را تست می کنند. استفاده از کپسولهای آیروسل غیر استاندارد، ریسک صدمه به تجهیزات اتاق سرور شما را بسیار بالا می برد.

  • از دتکتور های مکنده دود استفاده کنید

برای اینکه ریسک تخلیه ناخواسته آیروسل را پایین بیاورید، حتما از دتکتور های مکنده دود (Air Sampling)  استفاده کنید. ترجیحا در زون اطفاء از دتکتورهای دود و حرارت نقطه ای استفاده کنید و از دتکتور مکنده دود فقط جهت هشدار اولیه استفاده کنید. شاید این شانس را داشته باشید که بتوانید خودتان با خاموش کننده دستی آتش را خاموش کنید و جلوی تخلیه آیروسل را بگیرید!

انواع خاموش کننده‌

خاموش کننده‌های آبی

این گونه خاموش کننده‌ها دو نوع اند: خاموش کننده‌های آب تحت فشار این گروه از خاموش کننده‌های دستی معمولاً دارای ظرفیت ۹ لیتری یا بیشتر آب خالص می‌باشند و برای استفاده در آتش‌سوزیهای گروه A مورد استفاده قرار می‌گیرند. یکی از مشکلاتی که این نوع خاموش کننده‌ها دارند آن است که در مناطقی که درجه هوای آن کمتر از ۴ درجه سانتیگراد (۴۰ درجه فارنهایت) می‌باشد به دلیل یخ زدن آب غیرقابل استفاده می‌باشد. کارخانه‌های سازنده جهت رفع این مشکل در مناطق مذکور به جای آب از محلول ضد یخ مخصوص استفاده می‌کنند که حتی در برودت ۴۰- درجه سانتیگراد قابل استفاده می‌باشند.
قدرت پرتاب این نوع خاموش کننده ۷ متر طبق استاندارد انگلیس بوده ولی در استاندارد آمریکا قدرت پرتاب آن ۱۰ تا ۱۲ متر تعیین گردیده است. از این نوع خاموش کننده می‌توان بصورت متناوب استفاده نمود. مدت زمان تخلیه آن بصورت مداوم طبق استاندارد انگلیس ۶۰ ثانیه و طبق استاندارد آمریکا ۵۵ ثانیه می‌باشد. فشار مورد نیاز برای تخلیه از هوای فشرده شده در درون خاموش کننده تأمین می‌گردد. (این نوع خاموش کنده در زمان شارژ کامل دارای ۱۰ بار یا PSI۱۵۰ فشار می‌باشد)
چون بدنه این نوع سیلندر تحت فشار مداوم قرار دارد باید مقاومتی برابر با ۴۰ اتمسفر (PSI۶۰۰) را دارا باشد. معمولاً بر روی درپوش خروجی این نوع خاموش کننده‌ها فشارسنج قرار دارد. فشارسنج مذکور معمولاً به دو منظور به کار برده می‌شود:
۱) فشار درون سیلندر را مشخص می‌نماید. ۲) از آنجائی که سیلندر فاقد شیر ایمنی است در صورتی که فشار درون سیلندر خاموش کننده به هر دلیلی افزایش یابد و از حد معمول بیشتر گردد فشارسنج از هم پاشیده و فشار سیلندر تخلیه می‌گردد. معمولاً شیر خروجی این نوع خاموش کننده‌ها به صورت اهرمی است و جهت جلوگیری از تخلیه آن یک پین که سر آن بصورت گرد است در زیر اهرم قرار می‌دهند که اصطلاحاً به آن ضامن گفته می‌شود. جهت استفاده از این خاموش کننده‌ها می‌بایست ابتدا ضامن را بیرون کشیده، سپس با قرار گرفتن در موقعیت مناسب نسبت به حریق، با یک دست خاموش کننده را گرفته و با دست دیگر نازل را و سپس با فشار بر اهرم مربوطه محتویات خاموش کننده بر روی آتش ریخته شود.
جهت حصول اطمینان از عملکرد این نوع خاموش کننده هر ماه یکبار بازدید ظاهری از خاموش کننده انجام دهید. در بازدید، از طریق فشارسنج فشار داخلی سیلندر را مشاهده کرده و از سالم بودن دستگاه از لحاظ ضربه دیدگی، سالم بودن شیر و پلمپ و همچنین سالم بودن شیلنگ آن اطمینان حاصل نمائید. در صورت امکان سالی یک بار در حریق آموزشی از آن استفاده و مجدداً شارژ گردد. هر دو سال یکبار بدنه خاموش کننده باید با فشار معینی (۲۴ بار / ۳۰۰ الی PSI ۳۵۰) تحت آزمایش هیدرواستاتیک قرار گرفته تا از سالم بودن آن اطمینان حاصل گردد.

خاموش کننده‌های آب و گاز

این نوع خاموش کننده هم مانند خاموش کننده آب تحت فشار می‌باشد، یعنی محتوی سیلندر آب یا محلول ضد یخ است و آن خالی می‌باشد. به طور کلی در هر دو نوع خاموش کننده جهت جلوگیری از زنگ زدگی داخل سیلندر را با لایه ای نازک از پلاستیک یا ماده ضد زنگ می‌پوشانند. تفاوت این دو نوع خاموش کننده در نوع عامل فشار آنها می‌باشد. جهت تأمین فشار مورد نیاز در این نوع خاموش کننده از گاز CO۲ تحت فشار در یک سیلندر کوچک به نام کارتریج استفاده می‌شود. خاموش کننده آب و گاز عموماً غیرقابل کنترل است، به این معنی که گاز ذخیره شده در کارتریج وقتی که آزاد شد غیرقابل برگشت می‌باشد. مقدار تخلیه هر دو نوع خاموش کنده ۹۵٪ در زمان شارژ کامل می‌باشد. نوعی از همین خاموش کننده وجود دارد که نازل آن دوش مانند است و آب را به صورت مه به بیرون ارسال می‌کند. استاندارد انگلیسی قدرت پرتاب این نوع خاموش کننده را ۴ متر تعیین نموده است.

جهت اطمینان از عملکرد این نوع خاموش کننده هر ماه یک بار از خاموش کننده بازدید کنید، بدین صورت که با احتیاط درپوش را باز کرده و کارتریج را از سیلندر بیرون بیاورید، سپس آن را وزن کرده، در صورتی که بیش از ۱۰٪ از وزن گاز که روی کارتریج نوشته شده است کم شده باشد بایستی مجدداً آن را شارژ نمود. پس از آن بدنه، کفه، میله ضربه، سوزن، واشر و راه خروج را کاملاً بازدید کنید. سیلندر خاموش کننده بایستی هر ۲ الی ۵ سال یک بار آزمایش شود تا از سالم بودن آن اطمینان حاصل گردد.

خاموش کننده‌های پودری

پودر خاموش کننده عبارت است از مخلوطی از گرد بعضی مواد شیمیایی که جهت خاموش کردن آتش بکار می‌رود. در گذشته نحوه استفاده از پودر خاموش کننده بدین صورت بوده است که تعدادی قوطی یا ظروف به اشکال مختلف را از پودر پر کرده و در جاهای مناسب قرار می‌داده‌اند و با شروع آتش‌سوزی افراد درب قوطی‌ها را باز کرده و پودر آن را بر روی آتش می‌پاشیدند. با گذشت زمان برای پاشیدن پودر بر روی آتش دستگاه‌های خاموش کننده پودری طراحی و ساخته شد.

انواع پودرهای خاموش کننده:

۱- پودر شیمیایی که برای اطفاء حریق غیر فلزات کلاس A و B و C بکار می‌رود.

۲- پودر خشک که برای اطفاء حریق فلزات کلاس D بکار می‌رود.

پودر شیمیایی

پودر شیمیایی خود به دو گروه تقسیم می‌شود: الف) پودر شیمیایی معمولی که پایه آن بی کربنات سدیم، بی کربنات پتاسیم، بی کربنات اوره پتاسیم و پتاسیم کلراید می‌باشد و برای اطفاء حریق کلاسهای B و C مناسب می‌باشد. ب) پودر شیمیایی چند منظوره که برای اطفاء حریق کلاسهای B و C مناسب می‌باشد و پایه آن فسفات آمونیوم می‌باشد.

پودر خشک

پودر خشکی که برای اطفاء آتش‌سوزیهای فلزات قابل اشتعال مانند سدیم، منیزیم، آلومینیوم و غیره مناسب می‌باشد خود بر چند نوع است: ۱) نوع S – ترکیبی است از کلرور سدیم، کلرور پتاسیم و کلرور باریم که پس از ریختن بر روی آتش یک پوسته ضخیم روی آتش ایجاد کرده و حریق را خاموش می‌کند. ۲) نوع C – ترکیبی است از گل خشک و گرافیت و کلرور سدیم و خون خشک شده حیوانات. نوع دیگری از این نوع خاموش کننده وجود دارد که پایه آن سدیم کلراید به اضافه ترموپلاستیک است.

مقایسه ترکیبات مورد استفاده در پودر خاموش کننده

مشخص شده که ترکیبات پتاسیم نسبت به ترکیبات سدیم دارای قدرت خاموش کنندگی قوی تری هستند. بعنوان نمونه بی کربنات پتاسیم نسبت به بی کربنات سدیم توانایی بیشتری در خاموش کردن آتش دارد. اما پایداری ترکیبات پتاسیم به دلیل تمایل آنها به جذب رطوبت و همچنین امکان تجزیه شدنشان، نسبت به ترکیبات سدیم کمتر است. به همین دلیل از بی کربنات پتاسیم به دلیل ناپایداری و تمایل آن به کلوخه ای شدن، کمتر در کپسولهای آتش نشانی استفاده می شود. تحقیقات نشان داده که نمک فلزات قلیایی از جمله نمک پتاسیم در ترکیب با اسید گلوکونیک می‌تواند بعنوان بخش مهمی از ترکیبات پودر شیمیایی کپسول های آتش نشانی، به تنهایی یا بصورت ترکیب با مقادیر اندکی عامل ضد کلوخه شدن و عامل ضد جذب رطوبت و یا بصورت ترکیب با سایر پودرهای شیمیایی خشک از جمله بی کربنات سدیم، فسفات آمونیوم و سولفات آمونیوم مورد استفاده قرار بگیرند. این ترکیبات گلوکنات پایدار بوده و جاذب رطوبت نمی باشند و همچنین دارای خواص خاموش کنندگی بسیار خوبی هستند.

عامل فشار: در تخلیه خاموش کننده‌های پودری به طور کلی دو روش جهت تخلیه خاموش کننده‌های پودری وجود دارد. ۱) خاموش کننده‌های پودر و هوا ۲) خاموش کننده‌های پودر و گاز

خاموش کننده‌های پودر و هوا

حجم سیلندر پودر و دیگر آن هوای خشک یا نیتروژن می‌باشد و در زمان شارژ فشار آن ۱۰ بار (PSI ۱۵۰) می‌باشد. به دلیل اینکه پودر در داخل خاموش کننده به طور دائم تحت فشار می‌باشد احتمال کلوخه شدن در آن زیاد است؛ بنابراین هر از گاهی لازم است خاموش کننده را سر و ته نموده و مجدداً در جای خود بگذاریم. اغلب بر روی این خاموش کننده فشارسنج وجود دارد که فشار درون سیلندر را نشان می‌دهد. این خاموش کننده از نوع قابل کنترل بوده و در وزن‌های مختلف از ۵/۰ کیلویی تا ۱۴ کیلویی (۱ تا ۳۰ پوند) وجود دارد. زمان تخلیه بستگی به وزن مواد محتوی دارد به طوری که از ۸ ثانیه تا ۱۴ ثانیه می‌باشد و مقدار تخلیه آن در زمان شارژ حداقل ۸۵٪ است. قدرت پرتاب این خاموش کننده ۶ متر است و جهت آتش‌های کلاس‌های مختلف به کار می‌رود.

هر ماه یک بار بازدید ظاهری از خاموش کننده به عمل آید و در این بازدید فشار درون سیلندر را از روی فشارسنج مشاهده و سپس بدنه و پلمپ را بازدید کنید. در صورت امکان سالی یک بار در حریق آموزشی از خاموش کننده استفاده شود.

خاموش کننده‌های پودر و گاز

این نوع خاموش کننده‌ها خود به دو گروه تقسیم می‌شوند. الف) کارتریج داخل ب) کارتریج بیرون

کارتریج داخل

عامل فشار در این نوع خاموش کننده‌ها گاز CO۲ می‌باشد که در داخل یک سیلندر کوچک قرار دارد که این سیلندر زیر درپوش و در داخل سیلندر خاموش کننده قرار گرفته است، در موقع استفاده با فشار اهرم راه خروج گاز از داخل کارتریج باز و گاز، محتویات داخل سیلندر را تحت فشار قرار داده و به بیرون م راند.

کارتریج بیرون

در این نوع محتوی گاز CO۲ خارج از استوانه قرار گرفته و مجرای خروجی گاز کارتریج به بدنه خاموش کننده وصل می‌شود که عملکرد آن هم ضربه ای هم فلکه ای هم اهرمی است. کارتریج‌هایی که در خارج بدنه قرار می‌گیرند دارای سوپاپ عملکرد بوده و گاز کارتریج آز آن در صورت لزوم تخلیه می‌شود. در خاموش کننده‌های پودری کارتریج دار چنانچه به هر صورت گاز وارد سیلندر شد و مقدار کمی از پودر آن مصرف گردید نمی‌توان برای استفاده بعدی به آن اطمینان کرد؛ بنابراین باید گاز داخل سیلندر را تخلیه و سپس درپوش را باز کرده و کارتریج آن را تعویض کنید. جهت تخلیه گاز از درون سیلندر کافی است خاموش کننده را سر و ته نموده و اهرم آن را فشار دهید تا تمام گاز خارج گردد.

طریقه کار با خاموش کننده پودر و گاز کارتریج بیرون: در نزدیکی محل آتش‌سوزی خاموش کننده را روی زمین گذاشته، ضامن را آزاد کنید سپس لوله لاستیکی را از گیره خارج و آن را با دستگیره با هم نگه دارید بدون آنکه بدن یا سر و صورت خود را در مسیر سوپاپ ایمنی خاموش کننده قرار دهید شیر گاز را باز کنید. (در نوع ضربه ای ضربه بزنید). سپس با یک دست نازل را و با دست دیگر خاموش کننده را گرفته و با فشار بر روی اهرم نازل، پودر را بر روی آتش بپاشید.

طریقه کار کردن با خاموش کننده پودر و گاز کارتریج داخل: در این نوع خاموش کننده کارتریج در داخل بدنه سیلندر و زیر درپوش قرار می‌گیرد. هنگامی که ضامن را بیرون کشیدید اهرم را فشار دهید تا گاز از داخل کارتریج وارد بدنه سیلندر شود، سپس با یک دست نازل را گرفته با دست دیگر اهرم را فشار دهید تا پودر روی آتش پاشیده شود.

آزمایش‌های مقرری خاموش کننده‌های پودر و گاز: هر یک ماه یک بار درب سیلندر را باز نموده از کلوخه نشدن پودر مطمئن شوید. از بازبودن خروجی سیلندر همچنین سالم بودن لوله لاستیکی اطمینان حاصل کرده، کارتریج را وزن نموده تا از شارژ بودن آن مطمئن شوید، چنانچه بیش از ۱۰٪ از وزن گاز درون آن کم شده باشد مجدداً شارژ کنید. در صورت امکان سالی یک بار در حریق آموزشی از خاموش کننده استفاده کنید و مجدداً شارژ نمائید. (هر کارتریج با ۱۱۰ گرم گاز CO۲ پر شده است

خاموش کننده گازی CO2

از گذشته دور تاکنون این گاز بعنوان یک گاز ضد حریق در دستگاه‌های ثابت اتوماتیک مورد استفاده قرار می‌گرفته است. گاز CO۲ دارای خواص زیر می‌باشد: گازی است غیرقابل اشتعال، بدون بو، خنثی، غیر سمی باعث فساد نشده، هادی جریان الکتریسیته نبوده، وزن آن یک ونیم برابر هوا می‌باشد و به همین خاطر در موقع اطفاء به نحوی سطح آتش را پوشانده و جانشین اکسیژن می‌شود و در نتیجه عمل اطفاء به نحو احسن انجام می‌شود. حجم سیلندر خاموش کننده محتوی گاز CO۲ است که تحت فشاری در حدود ۶۰–۵۵ اتمسفر (PSI ۹۰۰–۸۰۰) بصورت مایع درآمده و در سیلندر قرار گرفته است. فضای خالی جهت انبساط گاز وجود دارد، چون بدنه خاموش کننده می‌بایست فشار زیادی را متحمل شود بنابراین آن را یک تکه و بدون درز و جوش می‌سازند. اگر جنس آن فولاد باشد وزن کلی آن زیاد شده ولی در صورتی که جنس آن از آلومینیوم باشد وزن آن نسبتاً کمتر خواهد بود. انواع دستی این خاموش کننده با ظرفیت‌های ۱ تا ۶ کیلوگرم (۱۲–۲ پوند) ساخته می‌شود. در ظرفیت‌های بیشتر بصورت چرخ دار یا دستگاه‌های ثابت اتوماتیک طراحی و مورد استفاده قرار می‌گیرد. به دلیل این که گاز CO۲ در محل مصرف هیچ اثری از خود به جای نمی‌گذارد بیشتر در محل‌های سر بسته و جهت اطفاء حرق‌های کلاس B و C وسایل الکتریکی و دستگاه‌های کامپیوتری و بطور کلی وسایل برقی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این خاموش کننده‌ها معمولاً قابل کنترل هستند، نازل خاموش کننده گاز CO۲ به شکل قیفی یا شیپوری است و علت آن نیز این است که از سرعت زیاد گاز به هنگام خروج جلوگیری کرده و به آن اجازه انبساط داده می‌شود و از ایجاد صدای زیاد نیز جلوگیری می‌کند. لازم است ذکر شود که یک پوند گاز CO۲ مایع در صورت آزاد شدن ۸ فوت مکعب گاز تولید می‌نماید، این توسعه زیاد حجمی اثر شدید خنک‌کنندگی داشته بطوری که برودتی برابر با ۱۱۰- درجه فارنهایت ایجاد می‌نماید. اگر چه دی اکسید کربن سمی نیست ولی وقتی به میزان زیاد در فضای بسته مورد استفاده قرار گیرد میزان اکسیژن هوا را تقلیل داده و هر شخصی که در محل مذکور حضور داشته باشد، دچار کمبود اکسیژن شده در نتیجه ایجاد خفگی به وی دست خواهد داد.

چنانچه به هر علتی فشار داخلی سیلندر افزایش یابد سوپاپ ایمنی که درون آن یک دیسک پاره شونده وجود دارد، عمل کرده و تمام گاز سیلندر تخلیه می‌گردد. مقاومت این دیسک در حدود ۱۸۰ اتمسفر (PSI ۲۷۰۰) می‌باشد، به همین خاطر سیلندر خاموش کننده گاز CO۲ نبایستی در زیر تابش مستقیم نور خورشید یا در مجاورت دستگاه‌های حرارتی قرار گیرد. بدنه این نوع خاموش کننده باید قادر به تحمل فشاری معادل ۴۵۰ اتمسفر (PSI ۷۰۰۰) باشد.

جهت کار با این نوع خاموش کننده، ابتدا دستگیره را گرفته و پین را بیرون بکشید، سپس اهرم را فشار دهید و گاز را بر روی حریق بریزید. بایستی مراقب بود که اعضای بدن با شیپور تخلیه کننده تماس پیدا نکند زیرا این قسمت به دلیل برودت زیاد ممکن است باعث سوختگی در محل تماس گردد. مکانیزم شیر این خاموش کننده باید طوری باشد که به سرعت باز و بسته گردد، در غیر این صورت گاز تبدیل به یخ شده و راه خروج را مسدود می‌کند، به همین دلیل از شیرهایی با مجرای خروجی بسیار کوچک در این دستگاه استفاده می‌گردد. مقدار تخلیه این خاموش کننده ۹۵٪ است و حداکثر پرتاب آن ۲ متر می‌باشد. زمان تخلیه این خاموش کننده حداکثر ۲۰ ثانیه می‌باشد.

آزمایش‌های مقرری: هر شش ماه یکبار از سالم بودن دستگاه شامل زنگ زدگی، ضربه خوردگی، صدمه دیدگی نازل و لوله و سالم بودن شیر، اطمینان حاصل کنیم. سپس خاموش کننده را وزن کرده در صورتی که بیشتر از ۱۰٪ از وزن گاز داخل سیلندر کم شده باشد بایستی مجدداً شارژ گردد.

خاموش کننده‌های هالوژنه (B. C . F)

گرچه مواد هالوژنه بعنوان ماده اطفاء حریق قابل قبول و شناخته شده می‌باشند ولی استفاده از این مواد به دلیل صدمه زدن به لایه ازن محدود و ممنوع شده است، هرچند احتمال دارد که در بعضی از مؤسسات هنوز از این خاموش کننده‌ها استفاده شود. بمنظور ساخت مواد اطفائیه در این خاموش کننده‌ها از دو ماده به نامهای متان CH۴ و اتان C2H۶ بعنوان مواد پایه استفاده می‌شود که البته مواد هالوژنه جایگزین هیدروژن این ترکیبات می‌شود و مواد بدست آمده قابلیت اشتعال نداشته و حدوداً ۴ الی ۵ برابر از هوا سنگین تر هستند و به سرعت روی حریق را پوشانده و مانع از رسیدن اکسیژن به حریق می‌شود و از طرفی در واکنش‌های زنجیره ای سوختی دخالت کرده و در نتیجه عمل اطفاء صورت می‌گیرد. این مواد تا زمانیکه در داخل سیلندر یا ظروف سر بسته هستند بصورت مایع و در محیط به صورت گاز می‌باشند.

این خاموش کننده‌ها را می‌توان در اکثر حریق‌ها استفاده نمود، بخصوص در حریق‌های دستگاه‌های برقی و همچنین دستگاه‌های ظریف الکتریکی از این خاموش کننده جهت آتش‌سوزی هائی که در یک سطح باشند مانند جامدات و مایعات قابل اشتعال می‌توان استفاده نمود.

عامل فشار: در این خاموش کننده‌ها از سه طریق بدست می‌آید ۱) فشار هوا یا ازت ۲) فشار گاز داخل کارتریج ۳) فشار درونی خود ماده

انواع خاموش کننده‌های هالوژنه ۱) نوع سقفی که به صورت اتوماتیک عمل می‌کند. ۲) نوع بولینگی یا شیشه ای که با پرتاب بر روی حریق عمل اطفاء را انجام می‌دهد. ۳) به شکل استوانه ای

نوع سقفی این خاموش کننده‌ها در ظرفیت‌های ۳-۹-۱۲ کیلویی ساخته شده و بطور اتوماتیک عمل می‌کند. این نوع خاموش کننده را معمولاً در محل‌های مناسب به سقف نصب می‌کنند. راه خروج مایع با شیشه کوچکی محتوی مواد شیمیایی بسته می‌شود که از یک طرف مجرای خروج و از طرف دیگر به پائین کننده متصل می‌شود و راه خروج مایع را کاملاً مسدود می‌سازد.

وقتی در محلی آتش‌سوزی رخ دهد حرارت ناشی از حریق به شیشه محتوی مواد شیمیایی که نوعی الکل است رسیده و ماده داخل شیشه منبسط شده و در نتیجه شکسته و راه خروج مایع هالون باز و مایع مذکور بیرون پاشیده می‌شود و با دریافت حرارت به صورت بخار درآمده و روی حریق را می‌پوشاند و باعث خفه شدن حریق می‌گردد.

شیشه مواد شیمیایی در رنگ‌های متفاوت وجود دارد که هر کدام از رنگ‌ها در درجه حرارت بخصوصی باعث شکسته شدن خود شیشه می‌شوند؛ بنابراین با توجه به نیاز می‌توان نوع لازم را انتخاب و استفاده نمود. نوع بولینگی در این دستگاه‌ها ماده هالوژنه در شیشه‌هایی به شکل بولینگ قرار داده شده که ظرفیت آن حدود ۱۲۰۰ گرم ماده هالوژنه می‌باشد. در صورت آتش‌سوزی آن را به میان آتش پرتاب می‌کنند که در اثر شکستن بطری مواد هالوژنه تبدیل به گاز شده و عمل اطفاء انجام می‌گردد.

نوع استوانه ای این نوع خاموش کننده را هم می‌توان به صورت دستی و هم بصورت اتوماتیک مورد استفاده قرار داد. اگر در محلی که خاموش کننده فوق به دیوار نصب است آتش‌سوزی به وجود آید در صورتی که کسی در محل نباشد یا متوجه نگردد و همچنین حرارت به حباب شیشه ای محتوی ماده شیمیایی برسد شیشه مذکور شکسته و راه خروج مایع هالون باز می‌شود.

خاموش کننده‌های مواد کف

کف مورد مصرف برای اطفاء حریق مایعی است که به صورت پرتاب به روی مواد در حال اشتعال به سرعت روی آتش را پوشانده و مانع از برخاستن گاز قابل اشتعال از روی مواد می‌گردد و با پوشاندن سطح ماده در حال اشتعال از رسیدن اکسیژن هوا به آتش جلوگیری به عمل می‌آورد. وزن مخصوص آن کمتر از وزن مخصوص مایعات قابل اشتعال است لذا در سطح آن شناور گشته و پائین نمی‌رود. این نوع خاموش کننده‌ها به علل اشکالاتی که داشته‌اند در سالهای اخیر از رده مصرف خارج گردیده‌اند. (قدرت پرتاب خاموش کننده‌های کف حدود ۵ متر است و نسبت ترکیب آن با آب ۱ به ۸ است یعنی به ازای هر ۸ لیتر آب ۱ لیتر فوم اضافه می‌کنند و ظرفیت این نوع خاموش کننده‌ها معمولاً ۹ لیتری می‌باشد

تاريخچه اسپرينكلر

 

سیستم اطفاء حریق اسپرینکلر (آب فشان) یک روش حفاظت از حریق فعال است. این سیستم از یک منبع آب تشکیل شده که فشار و نرخ جریان کافی را برای مجموعه‌ای از لوله‌های توزیع آب فراهم کرده و چند اسپرینکلر بدان متصل شده‌اند.

سیستم اطفاء حریق اسپرینکلر (آب فشان) یک روش حفاظت از حریق فعال است. این سیستم از یک منبع آب تشکیل شده که فشار و نرخ جریان کافی را برای مجموعه‌ای از لوله‌های توزیع آب فراهم کرده و چند اسپرینکلر بدان متصل شده‌اند. اگرچه در گذشته تنها در کارخانه‌ها و ساختمان‌های تجاری بزرگ از این سیستم استفاده می‌شد، ولی امروزه سیستم‌هایی از این دست برای استفاده در منازل و ساختمان‌های کوچک و با قیمت‌های مقرون به صرفه عرضه شده‌اند. از سیستم‌های اطفاء حریق اسپرینکلر بطور گسترده‌ای در سراسر دنیا استفاده شده و هر ساله بیش از 40 میلیون سَری اسپرینکلر نصب می‌شود. بیش از 96% از آتش سوزی‌های رخ داده شده در ساختمان‌هایی که بطور کامل توسط سیستم‌های اطفاء حریق اسپرینکلر مورد محافظت قرار گرفته بوده‌اند، صرفاً توسط اسپرینکلر‌های اطفاء حریق کنترل شده‌اند.

تاریخچه سیستم های اطفای حریق اسپرینکلر

    
لئوناردو داوینچی در قرن پانزدهم یک سیستم اسپرینکلر طراحی کرده بود. او برای خودکارسازی آشپزخانه‌ی ارباب خود از یک اجاق بزرگ و مجموعه‌ای از تسمه نقاله‌ها استفاده کرده بود. یکبار در خلال یک میهمانی، در اثر بروز مجموعه‌ای از خطاها، همه چیز به هم ریخت و آتش سوزی رخ داد. «سیستم اسپرینکلر بیش از اندازه خوب عمل کردوآب همه‌ی غذاها و بخش سالم آشپزخانه را با خود برد».

در سال 1723، آمبروز گادفری (Ambrose Godfrey) اولین سیستم اسپرینکلر خودکار موفق را خلق کرد. او از باروت برای رهاسازی مخزنی مملو از سیال اطفاء حریق استفاده نمود.

اما اولین سیستم اطفای حریق اسپرینکلر مدرن ثبت شده‌ی جهان در سال 1812 توسط ویلیام کانگریو (William Congreve)، معمار سالن تئاتر سلطنتی دروری لین (Drury Lane) در انگلستان، در این سالن نصب شد و طی گواهی ثبت اختراع شماره‌ی 3606 به تاریخ همان سال به ثبت رسید. این سامانه از یک مخزن استوانه‌ای آب‌بندی شده به حجم تقریباً معادل 95،000 لیتر تشکیل شده بود که توسط یک شاه لوله‌ی 10 اینچی (250 میلیمتری) آب تغذیه می‌شد و انشعاباتی از آن به همه‌ی بخش‌های سالن کشیده شده بود. در صورت بروز حریق، مجموعه‌ای از لوله‌های کوچکتر که توسط انشعابات فوق تغذیه می‌شدند توسط سوراخ‌های نیم اینچی (13 میلیمتری) که روی آن‌ها تعبیه شده بود، آب را روی آتش می‌ریختند.

از سال 1852 تا 1885 از سیستم‌های لوله‌کشی مشبک‌کاری شده به عنوان وسیله‌ای برای حفاظت در برابر حریق در کارخانجات نساجی انگلستان استفاده می‌شد. اما این سیستم‌ها، خودکار نبودند؛ بلکه باید یک نفر آن‌ها را به کار می‌انداخت. مخترعین اولین بار حدود سال 1860 بود که به دنبال آزمایشاتی روی اسپرینکلر‌های خودکار رفتند. اولین سیستم اسپرینکلر خودکار در سال 1872 توسط فیلیپ دبلیو پرات از شرکت آبینگتون (Philip W. Pratt of Abington) در ایالت ماساچوست ثبت اختراع شد.

هنری اس پارمالی (Henry S. Parmalee) از شرکت نیوهیون (New Haven) در ایالت کانکتیکات به عنوان مخترع اولین سَری اسپرینکلر خودکار به شمار می‌رود. پارمالی موفق شد اختراع پرات را بهبود بخشیده و سیستم اسپرینکلر بهتری خلق کند. او در سال 1874 سیستم اسپرینکلر خود را در کارخانه‌ی پیانوی خودش نصب کرد.

فردریک گرینل طرح پارمالی را بهینه‎سازی کرد و در سال 1881 سیستم اسپرینکلری را به به نام خود به ثبت رساند. او در ادامه سامانه‌ی ابداعی خود را بیش از پیش بهبود بخشید و در سال 1890 اسپرینکلر دیسک شیشه‌ای را ثبت اختراع کرد که اساساً همان سیستم اسپرینکلری است که امروزه از آن استفاده می‌شود.

تا دهه‌ی 1940، اسپرینکلر‌ها تقریباً فقط برای حفاظت از ساختمان‌های تجاری نصب می‌شدند، ساختمان‌هایی که مالکین آن‌ها می‌توانستند با صرفه‌جویی در هزینه‌های بیمه‌ای، هزینه‌ی این سیستم‌ها را تأمین کنند. اما با گذشت سالیان متمادی، امروزه طبق استانداردها و مقررات ساختمانی محلی، اسپرینکلر‌های اطفاء حریق، در بخش‌هایی از آمریکای شمالی و کاربری‌های خاص شامل (و نه محدود به) بیمارستان‌ها، مدارس، هتل‌ها و سایر ساختمان‌های عمومی تازه ساز، جزو تجهیزات ایمنی اجباری به شمار می‌روند. اما در ورای مرزهای ایالات متحده و کانادا به ندرت می‌بینیم که سیستم‌های اسپرینکلر بر اساس استانداردهای ساختمانی برای کاربری‌های عادی که تعداد افراد حاضر در آن‌ها زیاد نیست (مانند کارخانه‌ها، خطوط فرایند، خرده فروشی‌ها، پمپ‌های بنزین و امثالهم) اجباری شده باشند.

امروزه اسپرینکلر‌ها در اغلب ساختمان‌های دیگر مانند مدارس و مجموعه‌های اقامتی نصب می‌شوند. این وضعیت تا حد زیادی ناشی از لابی‌گری‌های صورت گرفته توسط شبکه‌ی ملی اسپرینکلر‌های اطفاء حریق، شبکه‌ی اسپرینکلر‌های اطفاء حریق اروپا و انجمن اسپرینکلر‌های اطفاء حریق خودکار بریتانیا است.

در اغلب موارد، مقررات ساختمانی در اسکاتلند و انگلستان به جهت رعایت ایمنی افراد حاضر در انواع خاصی از املاک، نصب سیستم‌های اطفاء حریق اسپرینکلر را در این محل‌ها ضروری دانسته‌اند.

در اسکاتلند، همه‌ی مدارس جدیدالإحداث، درمانگاه‌های جدید، گرم‌خانه‌ها و آپارتمان‌های بلند مرتبه توسط اسپرینکلر محافظت می‌شوند. در انگلستان همه‌ی ساختمان‌های به ارتفاع بیش از 30 متر باید به اسپرینکلر مجهز باشند. در سال 2011، ولز به اولین کشوری در جهان بدل شد که نصب اسپرینکلر‌های اطفاء حریق را در منازل جدیدالإحداث الزامی اعلام کرد. این قانون شامل منازل تازه‌ساز و آپارتمان‌ها و همچنین درمانگاه‌ها و خوابگاه‌های دانشجویی می‌شود و از سپتامبر 2013 لازم‎الإجرا خواهد بود.

استفاده از سیستم اطفای حریق اسپرینکلر

اسپرینکلر‌ها از سال 1874 در ایالات متحده مورد استفاده بوده‌اند و اغلب در کارخانجات نصب می‌شده‌اند که طی قرن اخیر شاهد آتش سوزی‌های فاجعه باری از نظر خسارات جانی و مالی بوده‌اند. در حال حاضر در آمریکا همه‌ی ساختمان‌های بلند مرتبه و زیرزمینی که بطور کلی 75 فوت (23 متر) بالاتر یا پایین‌تر از حد دسترسی عوامل آتش‌نشانی قرار گرفته‌اند و توان آتش‌نشانان برای کشیدن شلنگ آب کافی برای اطفاء حریق احتمالی در آن‌ها محدود است، ملزم به تجهیز شدن به اسپرینکلر هستند.

گاهی نصب اسپرینکلر بواسطه‌ی مقررات ساختمانی الزامی دانسته شده و گاهی توسط شرکت‌های بیمه‌ای بدان توصیه شده تا از خسارات مالی یا وقفه‌های تجاری ناشی از حریق کاسته شود. در آمریکا، مقررات ساختمانی مربوط به محل‌های تجمع عمومی بیش از 100 نفره و محل‌هایی که خدمات اقامتی شبانه روزی ارائه می‌دهند، مانند هتل‌ها، آسایشگاه‌ها، خوابگاه‌ها و بیمارستان‌ها، معمولاً یا بر اساس مقررات ساختمانی، یا به عنوان پیش شرطی برای دریافت کمک‌های مالی ایالتی و فدرالی و یا بعنوان یکی از شروط اخذ پروانه (که اخذ آن برای موسساتی که به دنبال آموزش پرسنل پزشکی هستند، الزامی به شمار می‌رود)، نصب اسپرینکلر را الزامی کرده اند.

در نروژ از جولای 2010، همه‌ی خانه‌های جدیدی که بیش از دو طبقه داشته‌اند و همچنین همه‌ی هتل‌ها، آسایشگاه‌ها و بیمارستان‌های جدید ملزم به داشتن اسپرینکلر شده‌اند. در سایر کشورهای اسکاندیناوی نیز الزام به تعبیه‌ی اسپرینکلر در آسایشگاه‌های جدید، یا وضع شده و یا بزودی وضع خواهد شد، و در فنلاند تا سال 2010، یک سوم آسایشگاه‌ها مورد بهسازی قرار گرفته و به اسپرینکلر مجهز شدند. وقوع آتش سوزی در بازداشتگاه مهاجرین غیرقانونی در فرودگاه شیفول در هلند در 27 اکتبر 2005 که موجب مرگ 11 نفر از بازداشت شدگان گردید، به بهسازی و تعبیه ی اسپرینکلر‌ در همه‌ی زندان‌هایی از این دست در هلند شد. حادثه‌ی آتش سوزی در فرودگاه دوسلدورف آلمان در 11 آوریل 1996 که با مرگ 17 نفر همراه بود، به نصب اسپرینکلر در همه‌ی فرودگاه‌های بزرگ آلمان انجامید. در بیشتر کشورهای اروپایی دیگر نیز نصب اسپرینکلر‌ها در مراکز خرید، انبارهای بزرگ و ساختمان‌های بلند مرتبه الزامی شده است.

سیستم ها ی اطفاء حریق اتوماتیک …

بنا به گسترش روز افزون، پیشرفته تر شدن صنایع مختلف و پیچیده تر شدن مراحل تولید و … به همین میزان خطر وقوع حوادث مختلف به ویژه آتش سوزی که یکی از مهمترین و خطرناک ترین این حوادث می باشد رو به افزایش است، در مقابل تکنولوژی و دانش روز در مبحث ایمنی (اعلام و اطفاء حریق) نیز همچنان به سرعت سیر تکاملی دارد. در حقیقت پیشرفت صنایع مختلف، افزایش احتمال خطرات (حریق) و تکنولوژی های اطفاء حریق به صورت مستمر درگیر نوعی چالش هستند . از این رو شرکت همیار انرژی بنا به تجربه،دانش و رسالت خود به طور مستمر در حال تحقیق و توسعه در زمینه تجهیزات اعلام و اطفاء حریق می باشد …

بطور کلی سیستم ها ی اطفاء حریق اتوماتیک را می توان به پنج دسته زیر تقسیم کرد:

  1. – سیستم اطفاء حریق اتوماتیک آبی
  2. – سیستم اطفاء حریق اتوماتیک گازی
  • – سیستم اطفاء حریق اتوماتیک پودری (آیروسل)
  1. – سیستم اطفاء حریق اتوماتیک فوم
  2. – سیستم اطفاء حریق اتوماتیک مه یا پودر آب (Water Mist)

سیستم های اطفاء حریق اتوماتیک آبی:

قسمتهای اصلی این سیستم عبارتند از:

  1. – مخزن یا استخر نگهداری آب
  2. – پمپ های آتش نشانی
  • – شیرهای کنترلی مانند Deluge Valve، Wet Valve، Dry Valveو غیره
  1. – اسپرینکلر یا اسپری آب

کاربرد: از این سیستم در اطفاء حریق کلاس A و جهت خنک سازی کلاس های B و C استفاده می شود. برخی از کاربردهای آن عبارتند از ساختمان های اداری-مسکونی-تجاری، هتل ها، موزه ها، پارکینگ ها، ترانس های برق، تانک ها و مخازن نگهداری سوخت و مواد شیمیایی، کشتی ها، بنادر، انبارها

سیستم های اطفاء حریق اتوماتیک گازی:

این سیستم از زیر مجموعه هایی مانند FM200، CO2،Inert Gas ، Novec 1230 و سایر سیستم های گازی تشکیل می شود که هرکدام از آنها دارای مزایا و معایبی بوده که در بخش آموزشی این سایت به آنها اشاره شده است.
سیستم هاى اطفاء گازى نقش مهمى در مفهوم اطفاى حریق دارند؛ به ویژه در مواردى که سایر اطفاء کننده ها (به عنوان مثال سیستم هاى آبى) قادر به این کار نیستند. در سا لهاى اخیر و پس از ممنوعیت هالون از سال 1994، تلاش هاى بسیارى جهت معرفى و به کارگیرى گازهاى دیگر صورت گرفته است. سازمانهایISO و NFPA سیزده نوع گاز از انواع ساکن مانند آرگون و نیتروژن و مخلوط آنها و همچنین هیدروکربن هاى هالوژنه چون NOVEC 1230 و یا FM200را معرفى نموده است.
بطور کلی هر سیستم اطفاء حریق گازی از قسمتهای زیر تشکیل شده است:

  1. – سیلندرهای نگهداری گاز همراه با شیر های محرک
  2. – سیلندرهای پایلوت
  • – Manifold ، شلنگ های تخلیه گاز، شلنگ های محرک سیلندرها
  1. – شیرهای برقی و Pressure Switch
  2. نازل های تخلیه گاز

کاربرد: معمولاً از این نوع سیستم جهت اطفاء حریق کلاس های A، B و E استفاده می شود. برخی از کاربردهای آن عبارتند از تابلو های برق، تابلو های کنترل، تابلو های مخابراتی، سرورهای کامپیوتری، موتورهای برق، اتاق های UPS، اتاق های کنترل، اتاق های Marshaling

سیستم های اطفاء حریق اتوماتیک پودری (آیروسل)

هر سیلندر آیروسل از ذرات بسیار ریز ترکیبات پتاسیم تشکیل می شود و بصورت حرارتی یا الکتریکی تحریک می شود. پس از تحریک، این ذرات از سیلندر خارج شده و با مخلوطی از گازها (اغلب CO2، N2 یا بخار آب) تشکیل ماده اطفاء کننده را می دهند. ترکیبات پتاسیم جهت یونیزاسیون نیاز به کمترین انرژی را داشته و این انرژی از خود حریق جذب می گردد. سپس یون های پتاسیم با یون های بوجود آمده از حریق (O, H, OH) ترکیب شده و بدون کاهش اکسیژن، واکنش های زنجیره ای حریق متوقف می گردد.

کاربرد: این سیستم تا به امروز تنها سیستم موجود در دنیا می باشد که می تواند در 5 کلاس حریق A، B، C، E و F مورد استفاده قرار گیرد. برخی از کاربردهای آن عبارتند از تابلو های برق، تابلو های کنترل، تابلو های مخابراتی، سرورهای کامپیوتری، موتورهای برق، اتاق های UPS، اتاق های کنترل، اتاق های Marshaling، انبارهای مواد شیمیایی، دیزل ژنراتورها، پمپ ها

سیستم های اطفاء حریق اتوماتیک فوم

این سیستم موثرترین روش جهت اطفاء حریق کلاس B (سوخت های مایع) است. همچنین در کلاس A نیز قابل استفاده می باشد. قسمتهای اصلی این سیستم عبارتند از:

  1. – مخزن نگهداری فوم (Bladder Tank)
  2. – دستگاه ترکیب کننده آب و فوم (Proportioner)
  • – نازل

کاربرد: انبارهای مواد شیمیایی، مخازن مواد نفتی و شیمیایی، آشیانه های هواپیما و هلیکوپتر، تاسیسات نفتی

سیستم های اطفاء حریق اتوماتیک مه یا پودر آب (Water Mist)

اساس کار سیستم Water Mist همانگونه که از نامش برمی¬آید بر اساس تولید غبار آب (مانند مه) می¬باشد که به صورت تولید ذرات ریز آب در محیط تحت حفاظت عمل می¬کند. قطر این ذرات بین 300 تا 1000 میکرون می¬باشد و باعث می شود هدایت الکتریکی آب ازبین برود. در واقع این سیستم همانند سیستم اطفاء آبی، خاصیت خنک کنندگی و همانند سیستم اطفاء حریق گازی، مانع از رسیدن اکسیژن به حریق می¬شود.
قسمتهای اصلی این سیستم عبارتند از:

  1. – سیلندرهای آب همراه با شیر های محرک
  2. – سیلندرهای پرفشار گاز (نیتروژن یا هوا) همراه با شیر های محرک
  • – Manifold ، شلنگ های تخلیه گاز، شلنگ های محرک سیلندرها
  1. -شیرهای برقی و Pressure Switch
  2. – نازل

درصورتی که مساحت تحت حفاظت زیاد باشد، بجای سیلندرهای آب و گاز از مخزن، پمپ و تجهیزات وابسته استفاده می شود.
کاربرد: توربین ها ، پمپ ها، تاسیسات نفتی، کانال های کابل، موتورخانه ها

فايرباكس چيست ؟

 

بهترین تجهیز برای اطفاء حریق در ساختمان های مسکونی و اداری و واحد های صنعتی و انبار های کالا و غیره جعبه های آتش نشانی یا همان فایر باکس FIRE BOX  می باشد.
جعبه های آتش نشانی همانطور که از نام آن پیداست محفظه های است جهت نگهداری سیستم های اطفاء حریق که درون آنها معمولاً قرقره های نگهدارنده شیلنگ آتش نشانی و کپسول های اطفاء حریق ابزار های امدادی و … قرار میگیرند.

این جعبه ها پس از کپسول های آتش نشانی دستی جزو اولین تجهیزات اطفا حریق در لحظات اولیه کشف حریق است ،با کارکرد بسیار حیاتی خود ضمن پاکسازی فضای محیط از دود و حرارت حریق، تسریع در خاموش کردن آتش سوزی، ممانعت از برگشت شعله و ایجاد زمان مناسب جهت فرار افراد گرفتار در حادثه ، و به جهت ارتباطشان با شبکه تر و خشک آتش نشانی  یکی از مهم ترین محل های تامین آب برای تیم های عملیاتی نیز به شمار می روند.

متعلقات جعبه آتش نشانی شامل زیر می شود  :

  1. شیلنگ آتش نشانی
  2. قرقره اتش نشانی
  3. نازل آتش نشانی
  4. شیر فلکه آتش نشانی
  5. کوپلینگ
  6. هیدرانت

گاز FM200

مشخصات شيميايي گاز FM200

درﺟﻪ ﺳﻤﯽ ﺑﻮدن ﮔﺎز FM200 ﺑﻪ اﻧﺪازه ای اﺳﺖ ﮐﻪ دررده ﮔﺎزهای ﭘﺎک (Clean Agent) ﻃﺒﻘـﻪ ﺑﻨـﺪی شده است وازآﻧﺠﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺳﻄﺢ ﻣﺴﻤﻮﻣﯿﺖ اﻳﺠﺎد ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ آن ﺑﻪ ﻣﺮاﺗﺐ از هالون ﮐﻤﺘﺮ اﺳﺖ ﻣـﯽ ﺗـﻮان از آن ﺑـﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﮐﺎﻣﻞ در اﻣﺎﮐﻨﯽ ﮐﻪ اﺣﺘﻤﺎل ﺣﻀﻮر داﺋﻤﯽ اﻓﺮاد درآنها وﺟﻮد دارد اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﻮد.
ازآﻧﺠــﺎﻳﯽ ﮐــﻪ FM200 ﻓﺎﻗــﺪ ﺑﺮوﻣــﺎﻳﻦ ﻳــﺎ ﮐﻠــﺮاﻳﻦ ﻣــﯽ ﺑﺎﺷــﺪ ﺗــﺎﺛﯿﺮﻣﺨﺮب آن ﺑــﺮروی ﻻﻳــﻪ اوزن , ﮐــﻪ ﺑﺎﻣﻌﯿــﺎر ODP) Ozone Depletion Potential)ﺳﻨﺠﯿﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد, ﺑﺴﯿﺎرﻧﺎﭼﯿﺰاست ودرﺣﺪ ﺻﻔﺮارزﻳﺎﺑﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد.

ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﮔﺎزFM 200  ﭘـﺲ از آزاد ﺷـﺪن هیچ ﻣـﺎده ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧـﺪه ای درﻣﺤـﯿﻂ ازﺧـﻮد ﺑﺠـﺎی ﻧﻤـﯽ ﮔـﺬارد (No Residue) و ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺗﻤﯿﺰﮐﺮدن ﻣﺤﯿﻂ ﭘﺲ ازاﻃﻔﺎ ﻧﺪارد.
ﭘﺲ از آزاد ﺷﺪن ودرﺻﻮرت ﺷﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮدن درﭼﺮﺧﻪ ﺣﺮﻳﻖ ﮔﺎز FM200 ﺑﯿﻦ ٣١ ﺗـﺎ٤٢   ﺳـﺎل درﻣﺤـﯿﻂ زﻳﺴـﺖ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺑﻪ ﻃﻮرﻣﻌﻤﻮل ﻏﻠﻈﺖ ﻃﺮاﺣﯽ ﮔﺎز FM200 هفت درﺻﺪ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮد ﻧﺴـﺒﺖ ﻗـﺪرت اﻃﻔﺎء ﮐﻨﻨﺪﮔﯽ درواﺣﺪ ﺟﺮم اﻳﻦ ﮔﺎز ﺗﺎ ﺣﺪ ﻗﺎﺑﻞ توجهی اﻓﺰاﻳﺶ ﻳﺎﺑﺪ.

مشخصات فيزيكي گاز FM200

fm200 گازی بی رنگ است که تحت فشار مضاعف گاز نیتروژن (360psi  معادل  24.8bar ) به صورت مایع ذخیره سازی می شود این گاز به هنگام تخلیه بصورت بخار غیر هادی بی  رنگ و شفاف در محیط آزاد می شود.

fm200 عایق جریان الکتریسته بوده فلذا برای انجام عملیات اطفاء حریق در اماکنی که به دلیل وجود تجهیزات الکتریکی ، هادی نبودن عامل اطفاء جهت جلوگیری از بروز هر گونه اتصال کوتاه مورد توجه است بسیار مفید فایده خواهد بود